Stadion de Vliert

Heidelust
In de jaren voor de oorlog speelde de beste voetbalclub van Den Bosch niet binnen de eigen stadsgrenzen, maar op sportpark Heidelust in Vught. Onder meer dankzij het behalen van het landskampioenschap door BVV in 1948 zag de Bossche gemeenteraad eindelijk het nut van een eigen voetbalstadion in. Er werd gestart met een voor die tijd zeer modern voetbalcomplex.

Opening
Medio 1951 was Sportpark de Vliert - genoemd naar de wijk waarin het was gebouwd - klaar voor gebruik. Op 8 september van dat jaar werd het feestelijk geopend door Fanny Blankers-Koen, viervoudig gouden medaille-winnares van de Spelen van '48. Het stadion beschikte bij de opening, naast het voetbalveld, over een atletiekbaan en kon zo'n 25.000 toeschouwers toegang bieden. Naast het stadion lagen nog vier velden voor de overige BVV-teams.

Stadion de Vliert tijdens de feestelijke opening op 8 september 1951

Verbouwingen
In de jaren '70 werd de lange zijde tegenover de eretribune overdekt en niet veel later verschenen er rode en blauwe kuipstoeltjes op de populaire vakken M en N. Het is eenieder nog altijd een raadsel waarom destijds is gekozen voor die kleuren en de tekst FCdB die op de tribune verscheen.

Op het plaatsen van een heleboel hekken, een uitrijdbaar spelerstunneltje, een electronisch scorebord, en uiteraard lichtmasten na, bleef het stadion hierna ruim twintig jaar onveranderd. FC Den Bosch speelde in de gloriejaren dan ook in een betonnen bak, die slechts incidenteel (wanneer er iets te vieren viel of een van de topploegen op bezoek kwam) goed gevuld was.

De staat waarin het stadion zich de langste tijd bevond

Sloop
In 1996 werd het inmiddels sterk verouderde stadion grotendeels tegen de vlakte gewerkt en kon er een begin gemaakt worden met de herbouw. Het veld werd een tiental meters opgeschoven richting de Vlierttribune (M-Side) en er herrees een nieuwe hoofdtribune. Vanwege financiële beperkingen bleef het daarbij, en in 1997 werd het 'nieuwe stadion' geopend.

Het stadion rond de eeuwwisseling, met de dijken aan de kopse kanten

Het had na de verbouwing een capaciteit van 4.500 toeschouwers, aangezien het enkel nog beschikte over tribunes aan de lange zijdes van het veld. Het ECCO-stadion (de naam werd verkocht aan de toenmalige hoofdsponsor) kenmerkte zich jarenlang door de dijken achter beide doelen en met name de regelmatig passerende trein aan de noordzijde was lachwekkend.

Tijdens het eredivisieseizoen 2001/2002 kregen de twee bestaande tribunes gezelschap van een overdekte noodtribune achter het doel aan de Aarts-hertogenlaan. Door deze tijdelijke uitbreiding verhoogde de capaciteit van het stadion naar zo'n 6.000.

Nieuwbouw
In november 2000 werden serieuze plannen gemaakt om ook aan de noord- en zuidkant van het stadion tribunes te bouwen. Het zou desondanks nog tot de zomer van 2002 duren voordat er werd gestart met de bouw daarvan.

Een jaar later was men gereed met beide tribunes en de opvallende kantoorruimtes die in alle hoeken waren gebouwd. Voor het seizoen 2003/2004 werd het nu écht nieuwe stadion in gebruik genomen. De capaciteit was door de verbouwingen naar 8.500 toeschouwers gestegen, maar die hebben er nog niet vaak gezeten. De kampioenswedstrijd van
2004 zorgde voor de eerste en vooralsnog laatste keer voor een volle bak.

Stadion de Vliert in haar huidige vorm

Toekomstplannen
Al jaren wordt gesproken over het slopen van de oude Vlierttribune. Hoewel de meeste supporters hierover weinig te klagen hebben, is de comfort aan de oostzijde van FC's onderkomen niet meer van deze tijd. Tegelijkertijd is men aan de overkant uit haar jasje gegroeid, aangezien de alweer tien jaar oude sponsorruimte in de hoofdtribune inmiddels veel te klein is geworden.

Gesproken wordt daarom over een compleet nieuwe eretribune op de plaats waar de M-Side zich nu nog bevindt. De plannen die hiervoor zijn gemaakt, zijn vooralsnog echter nog niet te realiseren. Dit uiteraard vanwege de financiële beperkingen, die als een rode draad door onze historie blijven lopen...