Column: Stadionontmaagding
22-10-2009

Een aantal keer per seizoen moet ik er aan geloven. Het woord zegt het al. Vol van de grote verhalen van je vrienden op weg naar een nieuwe tempel. Vanavond is Telstar aan de beurt. Van achter het hek kijk ik wat jaloers naar de nieuwe hoofdtribune.

Het lijkt zowaar iets moois te zijn hier in Velsen-Zuid, maar schijn bedriegt. Zoals zoveel dingen de laatste tijd is de verpakking mooier dan de hypotheek. De illusie van een florerende club met een grote staal-investeerder, wordt meteen de kop in gedrukt bij de aanblik van het uitvak. Ik zie een roestige vervallen constructie die meer weg heeft van een vergane visafslag, dan van een tribune. Al lichtelijk depressief vraag ik waar het toilet is en als je denkt alles gehad te hebben sta ik plots oog in oog met een bouwwerk van pis en stenen. Uit vermoedelijk 1864. Om te janken. Al kokhalzend probeer ik zo min mogelijk op de muur te mikken om instortingsgevaar te voorkomen.



Wat een desillusie. Teleurgesteld in mijn eerste keer zie ik de FC mijn avond toch nog naar een goed einde brengen. 4 tegen 1 vismandje voor de FC, maakt 17 punten totaal. Moeilijk te zeggen of ik dit nu goed of slecht vind. Benieuwd naar de beelden.

Ik haast me en plof neer om nog een laatste glimp van het Biercompetitie-journaal op te vangen. Kut reclame. Met oplopende spanning kijk ik uit naar de 3 punten film van 60 seconden, met Badman Barakat en Boy Wonder Fabio in de hoofdrol. Aan kwaliteit geen tekort in de selectie, wat ik niet kan zeggen van wat ik zoal zappend tegenkom. Jack “speknek” van Gelder vult mijn scherm, Kwalbert Verlinden huppelt langs en mediageile Johan Derksen zit opgepropt in een stoel daas voor zich uit te staren. Als doorgewinterde loverboys verkopen ze je stront met een mooi papiertje. Wat doet me dat denken aan het TATA-stadion.

Teveel gossip jus over mijn dagelijkse portie voetbal verpest de eetlust of d’r moet een flinke klodder Belgische mayonaise bij zitten, dan smaakt alles beter. Als het volgens de kenners toch (n)ergens over moet gaan, heb ik nog wel wat geinige blauw witte ideetjes. De burgemeester van Lisse op de dag van de wedstrijd in Studio Voetbal. Met haar zure smoeltje gekneveld tussen Hugo en Youri, terwijl Jack van G. het arme schaap blauw beukt met de vraag waarom FC Lisse - FC Den Bosch toch aan de combi-ketting moest? Tussentijds even schakelen naar Lisse waar op dat moment 300 doldwaze Bosschenaren tulpenmoord plegen in haar maagdelijke keukenhofje. Of misschien kunnen de programmamakers alvast rekening houden met een diepte interview van Fabio met “My fair lady” Verlinden. Waar hij met gepaste trots toegeeft erg verrast te zijn om na zijn bronzen stier ook een gouden kalf te hebben gewonnen voor zijn compilatie DVD seizoen 2009/2010.

Geweldige TV kan ik me bedenken. Live, Feyenoord – FC Den Bosch 1-4. Tienduizenden Bossche huiskamers gevuld met zegevierende draken, in de schijnwerpers van een uitverkochte Kuip. En Johan mag er nog iets over zeggen ook. Een hattrick van Paco. Paul Jans scoort op aangeven van Theo Lucius. Stadionontmaagd, maar dan door Albert, moet de landelijke zeiksnor toegeven dat er sprake was van klasse verschil. Fantastische TV.

Zap…Wilfred weer. Snel en achteloos loopt hij langs het linkerrijtje. 9e, nog niet indrukwekkend. Maar vergis je niet, als Somalische piraten liggen we te wachten om toe te gaan slaan op alles wat maar langskomt. Er is namelijk een mooi programma voor Den Bosch uitgestippeld. Als alles bij elkaar blijft en het publiek blijft de FC een warm hart toedragen, dan worden verhalen vanzelf feiten en zullen er een hoop uitsupporters een beroerde stadionontmaagding ondergaan in de Vliert. De wind zit weer goed in de zeilen en we zetten koers naar de Kuip en een periodetitel. We roven alles weg en pakken alles positief aan. Ik heb me zelfs al laten vertellen dat Hans Brus al stiekem Dirk genoemd wordt op feestjes. Das positief…. Het is maar wat je wilt zien en wil geloven en ik geloof dat het kan, maar ik moet het eerst nog maar eens zien.