Column: Bijbaantje
31-01-2010

En alweer ligt mijn krant doorweekt en te laat bij de buurman op de mat. Ik heb geluk; deze keer is de krant nog van vandaag. Sinds enkele weken heb ik een nieuwe krantenjosti gekregen. Vast weer niet eentje met een wiskundeknobbel.

Kranten bezorgen is tegenwoordig ook zo verdomde ingewikkeld zonder TomTom. Eén krantje, voor 8.00 uur in het gleufje van nummer 40. Dus geen half doorweekt krantje ergens tussen 10.00 en 16.00 op de mat bij nr. 36. Goed personeel is in deze tijd nog zeldzaam.

Dit was waarschijnlijk ook de gedachte van Johan Derksen toen de UEFA zijn boulevardjournalistiek bestempelde met 'geruchten'. Glossy dus, rijp voor de Story. Dankzij diepgravend speurwerk van de VI durft nu half Aziatisch Nederland op de tribune zijn mobieltje niet meer op te nemen. Bang om gelyncht te worden door een woedende menigte van mensen die dit blaadje allemaal iets te serieus nemen. Een mooie complottheorie, alleen jammer dat de bewijslast slaat als kut op Dirk.

Zo blijkt maar weer dat goed personeel duur betaald is en als je ze al hebt, nog verdomde lastig te behouden. De Headhunters van FC Baku Azerb hadden hun oog laten vallen op de man met de eeuwig slechte corner. Borat Barakat zag een buitenlands avontuurtje wel zitten. Hij werd lekker gemaakt met twee kamelen en vertrok naar het verre Oosten. De onderhandelingen schijnen toch niet helemaal te hebben gebracht waar op was gehoopt. Het verzoek van Marc Brys met een ladinkje Kalashnikov's de trainingen wat op te vrolijken heeft het helaas niet gehaald. De spelers zijn behoorlijk van de leg en kunnen verdedigend wel wat communistische driltechnieken gebruiken. Komt dat schot!!

Toch is er licht aan het einde van de tunnel. Met het faillissement nog vers op het netvlies en de CWI-aanvraag op de keukentafel voetbalt linkspoot Kousemaker voortaan op kosten van de Bossche kapperszaak. Strelende traptechniek vanuit de hoek of vanachter een muur. Vele contracten zijn verlengd en voorin wordt de vuurkracht ook danig opgeschroefd. Paultje Puddingknie is terug, herrezen uit revalidatieland staat hij op scherp en op het punt van uitbarsten.

Ik sta persoonlijk ook langzaam op uitbarsten. De woede om de bezorgservice van mijn krant neemt met de bladzijde toe. Het beetje tekst dat nog te ontcijferen valt, laat zien dat een dramatische schouwspel tegen Haarlem toch nog een prijs kan opleveren. Het theater van de lach is bekroond met de aanmoedigingsprijs voor miskend talent. De prijs, maar liefst drie plaatsen stijging wordt u mede mogelijk gemaakt door de BVO Haarlem. Gelet op de flinke stijging door het spelen van slecht voetbal, kijk ik nu al vol vertrouwen uit naar de faillissementen van Veendam, Eindhoven, Cambuur, Helmond Sport, Emmen, AGOVV en Oss. De deur naar de play-offs staat weer wagenwijd open. Dat wordt hier en daar pieken en voor de rest voetballen als een natte krant.

In mijn deuropening staat 's avonds onverwacht de natte krant, samen met zijn kleumende bezorger. Mijn gedesoriënteerde krantenschildpad heeft zowaar toch de weg kunnen vinden. "Goede avond meneer, mag ik even storen? Hier is uw krant nog van vandaag", kraamt de bezorger. In plaats van me uit te leven op een acne zwetende tiener, kijk ik recht in de ogen van een goedgeklede man in het einde van zijn leven. De oude baas, waarschijnlijk zo dement als een deur, wenst me op 29 januari toch nog een Gelukkig Nieuwjaar. Das boffen!

Hij overhandigd me een kaartje en laat zijn hand open voor zich uit hangen. "Excuses voor de krant meneer, maar ik doe dit bijbaantje pas. Het zijn zware tijden. Rechtzaakje verloren, mijn vrouw is er met een neger vandoor. Kunt u misschien iets missen voor een arme oude man?" Bevangen van schaamte om de gedachte deze kermende fossiel zijn eigen krant op te laten eten, aarzel ik om toch iets te doneren. Trots laat de bejaarde zijn legitimatie nog zien. Ik bekijk de foto en lees de naam. "Wat ontroerend, ik had u niet herkend." Geruststellend blijf ik hem grijnzend aankijken en begin met mijn linkerhand langzaam te zwaaien. Ik steek mijn rechter middelvinger op en druk met mijn voet zachtjes de deur voor zijn neus in het slot. Uit vreugde roep ik nog: "Verrekte mongol!" Van alle krantenbezorgers in focking Den Bosch, weten ze uitgerekend Hans Brus naar mijn wijk te sturen.