De Vliert in plaats van Gaza
23 januari 2009 om 14:45
Tja, wat spreken ze bij hem thuis eigenlijk..? "Soms in één zin wel drie talen door elkaar. Maar vooral Engels", lacht Samuel Scheimann (21). Op het trai-ningscomplex van FC Den Bosch babbelt de Israëliër gewoon Nederlands, moeiteloos, vlekkeloos.
Met een Rotterdams accentje, dat wel. Met teamgenoten Mustafa Celen en Jordy van de Corput in z'n wagen tuft hij op en neer tussen Rotterdam en Den Bosch. In die eerste stad woont Scheimann net een paar maanden op zichzelf. " Dat wilde ik per se, omdat ik vind dat ik voor mezelf moet kunnen zorgen. Misschien dat later m'n broertje nog bij me intrekt." Met z'n tweetjes, terwijl ze ooit met een hele bups familie een huisje moesten delen.
Samuel (in het Hebreeuws is het Shmuel en zo noemen ze hem thuis ook) en Eytan Scheimann waren vijf en twee jaar toen hun ouders vanuit Israël naar oma en opa in Rotterdam togen. De onrust daar dreef hen Israël uit, het perspectief hier zoog hen Nederland in. In elke geval voor de duur van een studie; ma wilde (en zóu) advocate worden. "Ze werkte én studeerde rechten én had twee kinderen om voor te zorgen", schetst Scheimann, bewonderend.
Haar oudste zoon bleek ook een bolleboos – hij voltooide het vwo. Maar géén idee wat hij nou eigenlijk wilde. Hij probeerde geschiedenis, filosofie, psychologie, rechten... Maar toen Ajax hem vorig jaar januari voor een proefstage vroeg en FC Den Bosch hem daarna bij hoofdklasser Kozakken Boys vandaan plukte sjeesde de student. "Omdat ik me helemaal op het profvoetbal wilde richten en daar alles voor wil doen."
De linkermiddenvelder/-verdediger kreeg een jaartje om zich te bewijzen bij de eerstedivisionist, maar overtuigde al veel eerder. Scheimann was deze maand, samen met doelman Brahim Zaari, de eerste uit de selectie die een contractverlenging (tot 2011) kreeg. Een grijns. En óf-ie blij is. "En trots."
Hij weet nog dat hij met z'n vader aan de hand naar de Kuip wandelde en daar eerst een voorwedstrijd van de F'jes zag. "Dat wilde ik ook. Toen heeft m'n vader me mee naar een open dag van Feyenoord genomen. Er waren vier kinderen die mochten blijven en één daarvan was ik." Toen was hij zes en eigenlijk realiseerde Scheimann zich negen jaar nadien pas dat hij prof wilde worden. Nota bene toen Feyenoord hem bedankte en bij Excelsior wilde stallen. "Maar dat zou voor mij als een degradatie voelen. Ik wilde weg uit Rotterdam." Het liefst naar z'n geboorteland, waar hij na drie jaar in de jeugd van NAC Breda ook terecht kon. Maar toen was het hommeles met Libanon en bleek hij bovendien het Israëlische leger in te moeten. "De voetbalcompetitie werd stilgelegd, dat was mijn pech."
Scheimann had de afgelopen maanden evengoed in de Gazastrook kunnen lopen, een mitrailleur voor z'n borst. Zoals zijn jeugdvriend . "Een fitte jongen, dan heb je geen keus. Maar hij wíl het ook, is er trots op . We hebben zó lang moeten vechten voor een eigen land en zijn met zo weinig, dan moet iedereen meehelpen, dat accepteer je gewoon." Net als zijn nichtje, 18 pas, ook militair. Zij doet er wel eens lacherig over als ze haar bezorgde neef uit Nederland op MSN treft. "Als je daar zit heb je geen angst, voor ons is het veel moeilijker. Alle moeders die kinderen hebben in de Gaza, die lijden het meest." De zijne is blij dat ze haar zonen hier heeft. Al blijven de roots trekken. "Alleen m'n broertje heeft dat minder, die zegt dan 'het gras is altijd groener bij de buren'. Misschien heeft hij gelijk, maar íets in mij zegt dat ik ooit in Israël eindig."
Bron: Brabants Dagblad