'Kersenpitspuger' nestelt zich in alle rust
17 april 2009 om 01:10
De wenkbrauwen van Stef Wijlaars trekken omhoog. Hij, derde bij een wedstrijd kersenpitspugen? Vooruit, het is twaalf jaar geleden, maar hij werd er derde (met een afstand van 3.92 meter) en haalde de krant. "Ik kan me er helemaal niets van herinneren", lacht Wijlaars. "Maar het zal kloppen, Mierlo is het kersendorp. Overal staan kersenbomen."
Het is één van de aardige verhalen die over de jonge middenvelder (21) van FC Den Bosch te maken zijn. Ook leuk om te vertellen is voor Wijlaars zijn ontdekking door PSV. "Ik speelde bij Mifano in Mierlo in de E'tjes. De D'tjes hadden een toernooi bij PSV en dat was mijn club, dus ik ging mee om te kijken. Stond ik daar een beetje met een bal te vervelen en dat zag Willy van der Kuijlen. Die kwam vervolgens een wedstrijd kijken en toen kon ik stage lopen bij PSV. Het mooiste wat me is overkomen."
Zeker omdat hij mocht blijven in Eindhoven en het er zeven seizoenen volhield. "Wat een lichting, ik speelde met Aissati, Beerens en Marcellis. En dan die buitenlandse trips, op zo'n leeftijd." Vijf jaar geleden moest de club bezuinigen en dat ging ten koste van de tweede elftallen. "Drie spelers uit de B2 mochten blijven, elf moesten er weg en drie zouden een jaar worden verhuurd, onder wie ik. Dat zag Den Bosch niet zitten en toen heb ik de knoop doorgehakt en ben hiervoor gegaan."
In de A-jeugd zag Wijlaars om zich heen de een na de ander debuteren. Paco van Moorsel, 17 jaar. Barry Maguire, 16. "Toch had ik niet het idee van 'waar blijft mijn kans?'. Debuteren op je 20ste, zoals ik deed, is denk ik gemiddeld."
Vorig jaar kwam Wijlaars tot drie duels in beker en competitie, dit seizoen staat de teller op acht basisplaatsen en acht invalbeurten. "Tegen TOP Oss stond ik voor het eerst op mijn positie op het middenveld. Even wennen, maar het ging goed en sindsdien speel ik alles. Ook door de blessures van Rossen en De Boer, maar toch."
Wijlaars, die vorige maand tekende tot 2010, is een rustige jongen. Hij heeft ook niet het postuur van bijvoorbeeld De Boer, maar deinst niet terug voor een hard duel. "Daar draait het om op mijn positie: fel zijn. En verder voetballend vermogen. Dat is mijn kracht. Honda ontglipte me vorige week één keer, toen trok ik hem neer en kreeg geel. Nuttige overtreding."
Vanavond wacht Helmond Sport. "Verliezen is dodelijk", weet Wijlaars. "Speciaal, mijn hele familie woont in Helmond en komt kijken. Helaas kan ik niet spelen door een pin die al lang in mijn arm zit, maar nu is gaan ontsteken en verwijderd moet worden."
Bron: Brabants Dagblad (foto Aaron van Zandvoort/Pics United)