Perfectionist Brys trekt de teugels flink aan
23 juli 2009 om 13:14
Een observator, motivator, perfectionist en 'mensen-mens'. FC Den Bosch heeft met de Belg Marc Brys absoluut geen doorsneetrainer in huis gehaald. Hij is net een paar weken trainer van FC Den Bosch, maar zegt de spelersgroep al van haver tot gort te kennen.
Vooral dankzij het regime van de Koninklijke Landmacht, dat twee dagen over de groep waaide; Marc Brys (47) vond het 'geweldig leuk' om te aanschouwen. "Je kan er zo veel uit aflezen. Dat wist ik, want ik heb dit in België ook al eens gedaan. Sommigen worden bang, anderen beginnen heel goed maar worden moe en zakken door het ijs. Ik weet nu al wat ik aan mijn groep heb."
De meest gedisciplineerde selectie waar hij ooit mee heeft gewerkt. Zo typeert de Belgische coach de spelersgroep. En een warm bad, waar hijzelf, maar ook de negen nieuwe spelers, 'thuiskwamen'. Maar een voetballer blijft een voetballer. "En wat doen die 's ochtends? Ze draaien zich nog een keer om, pakken een kwartiertje slaap extra, slaan hun ontbijt over, trainen ruim twee uur keihard onder die gekke nieuwe trainer en voelen dan ineens overal pijntjes. Dat willen we niet en dus starten we iedere dag om half negen met een ontbijt op de club. Het is gewoon een controlemiddel."
Het lijkt even alsof Brys het accepteert, die gemakzucht bij sommige voetballers. "Integendeel. Wat we doen is het hier allemaal zo goed mogelijk regelen, dat alle excuses voor spelers wegvallen. Als de velden goed zijn, je hier kan rusten, het eten in orde is en er altijd medische begeleiding aanwezig is, heeft de speler geen uitwijkmogelijkheden meer. Presteert hij niet, dan ligt dat aan hem." Juist daarom is Fred van der Hoorn voor hem (bijna) net zo belangrijk als Rieky Lurling, de gastvrouw van de kantine. En als terreinknecht Bas, die voor dag en dauw de trainingsvelden prepareert. "Dan stap ik 's ochtends op zo'n man af en vraagt hij mij of ik de mat in het stadion al heb gezien. Zo fier is hij op z'n werk. Dat vind ik prachtig. Als iedereen op zijn eigen gebied enthousiast werkt, dan komt het hier wel goed."
Maar, zo veel is wel duidelijk, de teugels zijn flink aangetrokken. Misschien niet voor niets. Een paar spelers, zo leerden de fysieke tests, hebben te weinig gedaan tijdens de vakantie. Of kleine blessures verwaarloosd, waardoor die nu terugkeren. Brys noemt het onprofessioneel. "Die jongens doen het toch ook voor zichzelf? Iedere voetballer zegt ambitieus te zijn, maar lang niet iedereen is dat ook echt. Neem die krachtoefeningen in het Sportiom. Ik kan niet zien of een speler tien in plaats van twintig keer de gewichten drukt. Maar je moet ze er bewust van maken, bijna indoctrineren, dat iedereen wint als ze zich aan het programma houden. Los van de écht ambitieuze spelers, die komen er wel."
Brys is een rustige man. Denkt na over wat hij zegt, maakt lange, evenwichtige zinnen. Hij zegt het niet met zo veel woorden maar voorzitters die te veel op de voorgrond treden, daar heeft hij niet zo veel mee. Het gebeurt in België vrij veel. Maar is niet de reden voor zijn komst naar Nederland. "Ik merkte gewoon dat ik de stap naar de echt grote clubs niet kon maken. Dus wilde ik de Nederlandse markt op. Bijleren in een compleet andere voetbalcultuur." Geduld mag dan de kortste weg naar succes zijn, zoals Van der Hoorn altijd zegt, Brys heeft wel een klein beetje haast. Hij liet FC Den Bosch enige tijd wachten om dat er ook twee clubs uit de eredivisie interesse toonden. Maar in de gesprekken kon hij niet om de achttiende plaats heen die hij aan het einde van het seizoen bezette met FC Eindhoven. "Zonder puntenaftrek stonden we zestiende", verbetert Brys. "Maar het einde van het seizoen gaf me een onbevredigd gevoel. Gelukkig kwam ik er met Den Bosch uiteindelijk snel uit. De ambities van de club sluiten aan bij die van mij."
Hij rijdt nu bijna dagelijks op en neer van Zandhove, twintig kilometer van Antwerpen, naar Den Bosch. "Ik ben een familieman, ben graag thuis bij mijn echtgenote en dochters. De tijd in de auto besteed ik aan telefoontjes en de nodige reflectie."
Brys vergelijkt 'zijn' Antwerpen met Den Bosch. Bourgondische, warme stad. Maar ook met een bepaald verwachtingspatroon. "Altijd het gevoel hebben iets beter te zijn dan de rest. Tegen het arrogante aan. Maar is dat negatief? Ik denk het niet. Het is een beetje dat hoofdstedelijke."
Dat Den Bosch, als hoofdstad van Noord-Brabant, maar beperkte financiële middelen heeft, gaat er bij Brys niet in. En dat er de laatste jaren, ook bij succes, niet vaak meer dan vijfduizend toeschouwers zaten ook niet. "lk moet het wel geloven, maar wil het niet. Deze stad heeft zo veel. De eerste training: vierhonderd man en bengaals vuur. We moeten zien de cirkel te doorbreken. Goede prestaties moeten leiden tot meer fans, sponsors en financiële steun. De club heeft dan een magneetwerking. Binnen drie jaar moeten we terqg zijn in de eredivisie." Niet voor een jaartje, als die cirkel echt is doorbroken. Brys vindt wel dat niet meteen dit jaar een wonder mag worden verwacht. "De ploeg is zeer gretig, maar jong. volgend jaar komen we zeker en vast beslagener ten ijs. Voor nu is het zaak met hart en ziel te voetballen."
Bron: Brabants Dagblad