Column: Vervelende nasmaak
24 augustus 2009 om 12:20
De kop is er af en de shoarma is binnen. Net terug van een welverdiende vakantie. Zowaar twee wedstrijden gemist. Zonder enig besef van tijd en afstand door mijn vakantie, spreek ik uit schuldgevoel af om mee te gaan naar Emmen.
De competitie is alweer twee ronden oud en Emmen staat voor de deur, of beter gezegd wij staan over 2,5 uur voor de deur van Emmen. Onderuitgezakt met de teletekst op 830 daal ik af naar beneden. Ja, tis waar. De ranglijst geeft een stand aan die anders doet vermoeden als ik de verhalen moet geloven. Twee weken geen wedstrijd gezien, maar ik wil de seizoensstart toch niet missen. Ik prop mijn broodje naar binnen en in een rap tempo, waar Benno L. jaloers op kan zijn, leeg ik het internet van alle informatie, foto’s en filmpjes die ik kan vinden. Sfeer heb ik zo wel geproefd, fotobewijs gezien en alle verslagen gelezen. Wedstrijden waarin veel te beleven viel, eindigen met maar 1 schamel puntje op de ranglijst. Helaas blijkt de onervarenheid de spelers meester te zijn geworden, vooral op momenten dat hét moest gebeuren
In Volendam moest het gebeuren. 400 uitgelaten supporters met buikpijn van de spanning, reizen naar één van de plaatsen waar de tijd heeft stilgestaan. Het stadion, waar je broer op je oom lijkt en je nicht je zus kan zijn, was gezellig gevuld met één grote familie van Keizertjes, Smitjes en Schildertjes. Al snel begon de degradant van vorig jaar met iets opmerkelijks, scoren. Het was even schrikken, maar het was niet gedaan met het Bossche verzet. Met goed uitgevoerd aanvallend spel en strijd, werd FC Volendam knap op een gelijkspel gehouden. Onder het toeziend oog van Nick, Simon en Jan, werd verdiend een punt weggesleept uit Noord-Holland.
Ik veeg de knoflooksaus uit mijn mondhoek en lees verder: “Alper Göbel naar Turkije”. Uiteindelijk toch nog een goede loopactie. Het gapende gat in de verdediging laat zijn contract ontbinden en tekent bij Göztepe Izmir. Een toppertje uit de derde divisie.
Waar de ene Turkse pannenkoek vertrekt, staat de volgende alweer klaar. De KNVB-jury van de afdeling IDOLS had gekozen voor talent boven spelregelkennis. Moesten we het in Volendam bijna doen met het afdankertje Wiedemeijer, deze week was het de beurt aan het “Jaap Huilenberg Trio”. Voor 4300 uitzinnige fans was arbiter Gözübüyük, met zijn imitatie van een blinde berggeit, het spektakelstuk van de avond. Als exponent van de KNVB-kliniek floot “hij met het scherpe oog” een draak van een wedstrijd. Iedereen heeft zo zijn talenten. Het publiek, bij monde van Theo Duijts, heeft hem dan ook unaniem weggestemd.
De productie zal flink opgeschroefd moeten worden om van zulk soort scheidsrechters te kunnen winnen dit seizoen. Het KNVB-oordeel was weer als vanouds. Gefeliciteerd meneer Gözübüyük, u bent door naar de volgende ronde!!
Mijn laatste hap zit erin. Emmen uit, altijd lastig ver. Vol verwachting twee en half uur gaar gesudderd richting het matig gevulde Emmen stadion. Zo troosteloos als de sfeer was, zo was het spel van beide partijen ook te noemen. Beide ploegen leiden veel balverlies en met elke minuut krijg ik meer spijt van de overtocht. Links van ons staat de Harde Kern wordt me ingefluisterd. En inderdaad daar staan 10 spastische ADHD-kleuters druk te gebaren dat ‘t leven in Emmen best kut moet zijn. Met een uitgekiend spreekkoor van Bossche zijde wordt hen netjes het zwijgen opgelegd en focus ik me weer volledig op het voetbal. Iedereen speelt onder de maat, Niels wordt terecht vroegtijdig gewisseld en ondanks de volledige 90 minuten kwam Super Sammy totaal niet uit de verf. Die wordt voorlopig niet verkocht. Sjokkend en zoekende werd de eindestreep eindelijk gehaald. De Brilstand was een feit, 0-0. Weer een puntje zullen we maar zeggen. Nu nog twee uur terug met een vervelende nasmaak en dat is niet alleen van dat vreselijke broodje shoarma waar ik al 3 uur het zuur van heb.
Bron: FCDBFans.nl / F.C. de Boer