Column: Eind goed, al goed?
23 mei 2011 om 22:59
Spontane acties zijn mooi, maar tradities zijn nog véél mooier. Uitgeschakeld worden in de play-offs en de spelers uitgebreid toezingen, is inmiddels een traditie geworden. Juist daarom was het gisteren nóg mooier dan voorgaande jaren.
Je ziet het vaak tegen clubs uit de Eredivisie; vooraf heb je weinig verwachtingen, maar naarmate de wedstrijd vordert krijg je toch het idee dat er iets te halen valt. Meestal ligt de bal vijf minuten later in je eigen net. De prestaties van de afgelopen weken moeten we echter zeker niet relativeren. Het was bijzonder goed.
Plots gaf aanvoerder Jordens Peters gisteren het afgelopen seizoen een zeven. Doorgeslagen positivisme? Van begin november tot halverwege maart was het huilen met de pet op. In die periode zijn er dingen gebeurd die gewoon écht niet kunnen. Het aantrekken van Wesley de Ruiter vind ik bijvoorbeeld onbegrijpelijk.
Natuurlijk, Brahim Zaari was totaal uit vorm. Bij veel tegendoelpunten negatief betrokken. Maar hoe kan het dat men jarenlang overtuigd was van het talent van Zaari en nu ineens niet meer? Het aantrekken van een doelman die in de afgelopen anderhalf jaar nul wedstrijden had gekeept, was een vorm van paniekvoetbal. De Ruiter was de laatste weken fantastisch, maar ook Zaari had zo maar weer in vorm kunnen zijn.
Dat Zaari nu weg mag en De Ruiter dan zal blijven, prima. Spelers komen en gaan en ik vind De Ruiter niets minder dan Zaari. De zomerstop is voor zo’n beslissing wél een veel fijner moment. Een nieuwe keeper opstellen ligt gevoelig, en niet alleen bij de doelman zelf.
Toch vind ik die zeven van Peters terecht. Er zijn heel veel goede dingen gebeurd dit seizoen. Het mooiste is nog wel dat dit team een Bosch’ gezicht heeft gekregen. Jordens Peters, Danny Verbeek en Paco van Moorsel zijn vandaag de dag onze belangrijkste spelers. Mooier kan toch niet?
En Fons Groenendijk dan. Heerlijke vent om als trainer te hebben. Soms oogt hij wat klungelig en soms twijfel je of hij “hard” genoeg is, maar voor ons is hij perfect. Het meest geweldige aan Fons is zijn enthousiasme. Marc Brys en Theo Bos waren beide koning van de nuances, maar de ogen van Fons twinkelen als hij het over een geweldige aanval heeft. Zijn beste moment dit seizoen was toen hij liet doorschemeren even niet zo blij te zijn met de negatieve houding van het publiek. Het publiek aanspreken getuigt van lef.
Datzelfde lef bracht ons gisteren vanuit een verloren positie terug in de wedstrijd. Je moet het maar durven; een spits voor een verdediger op het moment dat je 1-0 achter staat, je ploeg totaal niet in de wedstrijd zit en je nog drie kwartier moet. Voor hetzelfde geld verlies je kansloos met 5-0 en loop je anderhalve maand lang met een kater.
Of er een basis is gelegd waar we volgend seizoen verder mee kunnen, zal in de komende maand blijken. Ik hoop dat Fred van der Hoorn er vooral energie in steekt om de groep zo goed mogelijk bij elkaar te houden. Dan is het kwalitatief gezien maar niet de best mogelijke selectie. Niet opnieuw beginnen is ook heel wat waard.
Bron: FCDBFans.nl / Razende Reporter