FCDBFans

Ronnie Reniers komt er weer aan

12 november 2011 om 20:39

Ronnie Reniers telt de dagen af. Nog zes en dan hoopt hij na drie maanden afwezigheid zijn rentree te kunnen maken in het shirt van FC Den Bosch. De Tilburgse jongen, die leren maar niets vond, verlangt terug naar zijn mooie momenten bij Willem II.

"Maar dat gevoel kan ik eigenlijk niet uitleggen; dat moet je gewoon hebben." Reniers (24) is herstellende van een hamstringblessure, maar dat doet hij niet alleen. Mike Scholten, Julian Willems en Hasan Kilic hebben allen hun kruisband afgescheurd en moeten zo’n zes tot negen maanden toekijken. Frustrerend, maar Reniers weet hoe dat voelt. "Ik ben bij Willem II ook een jaar geblesseerd geweest. Een jaar hè, dat was echt niet cool. Moest ik toekijken hoe m’n ploeggenoten het er van af brachten. Nee, ik wilde gewoon voetballen, voelde me sterk en fit en dacht dat ik de hele wereld aan kon. Dat niveau heb ik eigenlijk nooit meer gehaald. Zonde, want mijn gevoel was echt verrekte goed", zegt hij tegenover Voetbal Centraal.

Willem II trotse topclub
Dat gevoel valt voor Reniers eigenlijk niet te beschrijven. De aanvaller zette tegenstanders aan de kant, gaf assists en scoorde nog regelmatig ook. Hij ontwikkelde zich snel in het tweede elftal van de Tricolores en leek klaar voor het echte werk. "Ik had mijn debuut al gemaakt en zou in de eerste wedstrijd van mijn tweede seizoen minuten kunnen maken, maar had volgens de technische staf nog te weinig spelritme opgedaan. Of ik mee wilde doen met een oefenwedstrijd van de reserves. Nou, mij best. We speelden in de voorbereiding op het nieuwe seizoen tegen OJC Rosmalen en ik was in topvorm. Kwam daar ineens een verdediger aanzetten die me een rotschop tegen mijn knie gaf. Toen kon ik het wel schudden; mijn kruisband was afgescheurd. Ja, daar baal ik nu nog steeds van. Het heeft heel veel pijn gedaan en dat doet het nu nog steeds. Wie weet hoe het was gelopen als ik niet een heel seizoen had gemist."

Teleurgesteld nam Reniers toentertijd plaats op de tribune van de Tilburgse vereniging. Hij had zo graag willen spelen voor zijn club, de club waar hij verliefd op was geworden. En trots. Want toen hij op z’n dertiende in de jeugd van de Tricolores ging spelen, voetbalde Willem II in de Champions League. Reniers was onder de indruk. "Toen had Willem II nog een grote naam; was het echt een topclub uit Nederland", is de aanvaller enthousiast. "En wij zaten met de jeugdteams op de tribune onze ogen uit te kijken. Jatto Ceesay liep daar toen rond, Tomas Galasek, Dmitri Shoukov; dat soort jongens. Ik keek wel op tegen dat elftal. Ze vlogen er in de eerste ronde dan wel uit, maar wat hebben wij genoten."

Het succes van het eerste elftal had ook indirect invloed op de jeugdteams van Willem II. Terwijl Ceesay zo zijn problemen had met de linksbacks van Spartak Moskou, Sparta Praag en Girondins Bordeaux had Reniers het ook niet makkelijk. Oké, hij speelde een paar niveau’s lager, maar de tegenstanders logen er niet om. "Sta je daar te voetballen tegen Internazionale en FC Barcelona", zegt de geboren Tilburger trots. "Toen was ik wel even vereerd dat ik in een shirtje van Willem II mocht spelen. En ook in de competitie deden we het goed hoor. Ajax, PSV en Feyenoord liepen regelmatig averij op als ze tegen ons speelden. Dat waren wedstrijden zeg Ik zag Frank de Boer en Marco van Basten wel eens langs de lijn staan. Goh, toen wilden wij graag laten zien dat wij als Willem II zijnde ook goed konden voetballen."

Leren, werken of voetballen?
Dat Reniers later voetballer wilde worden, had hij voor zichzelf al lang bepaald. Samen met zijn vader, moeder en zusjes Romy en Kim groeide hij op in Oisterwijk. Hij pielde samen met z’n vriendjes wat op straat en dacht aan niets anders dan het balspelletje. Oh ja, hij moest ook naar school, maar dat vond hij eigenlijk maar niets. "Want met leren had ik niks. Ik was altijd het drukste jongetje van de klas en kon mezelf maar moeilijk concentreren. De pauze vond ik het leukste, als we weer lekker konden gaan voetballen. Ik ben uiteindelijk geslaagd voor het vmbo-t, maar dat was ook omdat mijn ouders per se wilden dat ik een papiertje haalde. Toen ging ik voor een vervolgopleiding kijken, maar dat was gewoon niet waar ik trek in had. 'Pa, ma, ik wil geld verdienen', zei ik toen. Je weet hoe dat gaat hè, dan ben je zeventien en denk je dat je er wel klaar voor bent. 'Nou jongen, als jij niet wilt studeren, ga je maar werken', vond mijn vader. Ik was blij. Met school was ik wel klaar en werken leek me prachtig."

Dat werken bleek uiteindelijk toch geen pretje te zijn. Om vijf uur ’s nachts werd Reniers uit zijn bed getrommeld om samen met een maatje lichamelijke arbeid te gaan verrichten. Reden ze naar Vinkeveen om tot vroeg in de middag te gaan stukadoren. Na met wat emmers cement en zakken beton te hebben gesjouwd, keerde Reniers huiswaarts. Het busje van Willem II wachtte en hij kon natuurlijk niet te laat komen op de training. "Man, dat was afzien hoor", vond de aanvaller. "Toen ben ik maar weer gaan studeren. Gelukkig kreeg ik al snel een contract bij Willem II, waardoor ik me volledig kon focussen op het voetbal."

Terug naar oude tijden
Reniers hield het vier seizoenen vol in Tilburg en vertrok toen naar Den Bosch. Nu bij FC Den Bosch doet hij niets meer buiten het voetbal om. Plannen om een cursus op te starten heeft ie wel, maar wat, dat is de grote vraag. Z’n oom gaat ‘m in ieder geval helpen. "Hij heeft al tegen me gezegd dat we gaan kijken waar mijn interesses liggen", vertelt Reniers. "Ik zou het nu gewoon echt niet weten. Vroeger wilde ik nooit echt leren en daar heb ik nu spijt van. Er gaat namelijk ook een tijd komen dat ik dit niet meer kan doen en dan moet ik toch iets anders vinden. Nu maak ik me daar nog niet al te druk om, maar het is wel belangrijk dat mijn oom en ik er later eens goed over na gaan denken."

Het eerste wat Reniers nu wil, is voetballen. Mensen vermaken, acties inzetten en vooral beslissend zijn. "In het begin van dit seizoen merkte ik dat ik mijn oude niveau terug begon te krijgen. Het is daarom extra zuur dat ik geblesseerd raakte. Ik had er tegen Willem II een paar weken terug al weer bij willen zijn, maar kreeg toen een terugslag. Nu richt ik mijn pijlen op de wedstrijd tegen AGOVV Apeldoorn van volgende week vrijdag. Ik werk ’s ochtend aan mijn conditie en ga ‘s middags nog naar Eindhoven om daar krachttraining te doen. Hopelijk ben ik er klaar voor om tegen AGOVV dan terug te keren. Ronnie Reniers komt er in ieder geval weer aan!"

Bron: Voetbal Centraal.nl (Maarten de Jong)