Column: Pleidooi voor de mislukte corner
18 augustus 2012 om 15:14
Als er één ding is dat ik nooit zal snappen, is dat een mislukte corner over het algemeen beschouwd wordt als een misdaad. In de laatste secondes van gisteravond was het weer raak. Randy Wolters was dit keer de gebeten hond.
Terwijl hij tot dat moment juist in recordtijd was uitgegroeid tot publiekslieveling.
Tijdens de mannenhockeyfinale op de Olympische Spelen kreeg ik een angstig vermoeden. Dit hockey was de toekomst die we met het voetbal tegemoet gaan. Met een minutenlange onderbreking zodat de videoscheidsrechter - een mannetje dat in een ultramodern kantoor eindeloos naar herhalingen mag kijken en vervolgens vertelt of de scheids gelijk had of niet - zijn werk kan doen. Met blauw gras zodat de bal beter zichtbaar is. Met hippe deuntjes bij iedere onderbreking. Maar vooral met strafcorners, het grootste gedrocht van de Olympische Spelen.
Strafcorners, ze worden om het minste of geringste gegeven. Bal op de voet, bal te hoog, tik op de stick van je tegenstander, in alle gevallen luidt de conclusie; strafcorner. Vervolgens verandert de doelcirkel in een kleine kermisattractie. Prijsschieten! De verdedigende partij zet maskers op die niet zouden misstaan op een willekeurig Halloween-feestje. Zodra de scheids op zijn fluit blaast, sprint het verdedigende team naar voren als een stel Amerikaanse huisvrouwen die op Black Friday de lokale kledingzaak binnenstormen. Het aanvallende team ramt de bal lukraak op het doel en meestal heb je dan een doelpunt. Met goed hockeyen heeft het weinig te maken.
Juist daarom hou ik van mislukte corners. Mislukte corners zijn van alle niveaus. Er zijn maar een handvol spelers op deze aarde waarbij je zeker weet als ze aanleggen voor een corner; hier gaat gevaar uit komen. Of de verdedigende partij moet zo staan te slapen als wij een paar maanden geleden in Tilburg.
De mislukte corner heb je in allerlei soorten en maren. Te ver, te kort, te scherp, direct achter. De te korte corner blijft mijn favoriet. Spelers die elkaar te lijf gegaan rondom de penaltystip en de linksachter van één meter zestig die de bal simpel weg kopt op de vijfmeterlijn, het blijft genieten.
Je kan er nog zoveel op trainen, het is altijd een kwestie van geluk of je de bal goed raakt. En juist dat is het verschil met hockey. Strafcorners kan je zo vaak trainen, dat het Nederlandse team er deze Olympische Spelen 50% van wist te benutten.
Zou je nou echt willen dat wij ook zo'n percentage hadden op onze corners? Dat als Randy Wolters aanlegt iedereen zijn bier cola snel achterover slaat, zodat het niet verloren gaat bij het vieren van het doelpunt? Ik zou de laatste zijn die er moeite mee heeft, maar een gewoon velddoelpunt heeft veel meer charme. Een mislukte corner, je kan het iemand niet aanrekenen.
Bron: FCDBFans.nl / Razende Reporter