Column: De ogen van Hasan
16 februari 2013 om 23:10
Dinsdagavond 29 januari 2013. Wees gerust, ik ga jullie niet lastig vallen met de toen wereldberoemd geworden wedstrijd en/of de zaken die toen allemaal zijn gebeurd. Mijn woorden wil ik graag wijden aan een ontmoeting die plaatsvond na die wedstrijd.
Het moet net na de klok van 22.00 uur zijn geweest toen ik, om wat voor reden dan ook, besloot om mijn vrienden vast de auto te laten halen en zelf de wachten op het stoepje bij de slagboom van P2. Met uitzicht op de hoofdingang van het stadion zag ik allereerst een chagerijnige, geef hem eens ongelijk, Tim Hofstede naar zijn auto vluchten, alvorens ik in de verte, begeleidt door vrienden en/of familie, Hasan Kiliç zag aankomen. Er ontstond één van de kortste gesprekken die ik ooit heb gevoerd:
Ik: ''Hasan, wanneer ga je weer voetballen jongen?''
Hasan: ''Vanaf 12 februari mag ik weer wedstrijden spelen.''
Ik: ''Goed om te horen! We hebben je nodig jongen. Succes!''
Hasan: ''Dankjewel!''
Het heeft misschien maar 15 seconden geduurd, maar het was zonder te overdrijven het hoogtepunt van de avond. Niet voor mij en waarschijnlijk ook niet voor Hasan, maar wel voor FC Den Bosch. Naast zijn hand op mijn rug en de mijne op zijn schouder kijk Hasan me namelijk aan met ogen vol trots en strijd. Strijd die hij vanaf 10 mei 2012 heeft moeten leveren om wederom terug te komen na een zware knieblessure. Strijd die we zo hard nodig hebben om dit seizoen wederom de play-offs te kunnen halen.
Een kleine twee uur na deze ontmoeting bereikte ik de leeftijd van 29 jaar. Vanuit mijn eigen referentiekader weet ik na al die jaren dat het leven bestaat uit meer dan voetbal alleen. Iets waar Hasan, volgens mijn bescheiden mening, veel minder lang over heeft hoeven doen. Misschien kan hij zich deze ontmoeting daarom ook niet eens meer herinneren. Dat maakt ook allemaal niks uit. Het belangrijkste is: hij is weer bijna terug. Trots en vol strijd. Dat zag ik in zijn ogen. De ogen van Hasan...
Bron: FCDBFans.nl / 't Boschke