Handicap weerhoudt Hein niet van zijn liefde
10 september 2013 om 13:25
Hein Schoones (44) is veertien als hij voor het eerst naar een voetbalwedstrijd gaat. Hij is meteen verkocht. Door zijn lichamelijke handicap is zijn liefde voor FC Den Bosch niet altijd makkelijk, maar hij staat er nooit alleen voor.
‘Als kind had ik niks met voetbal. Ik begreep ook niet zo waarom mijn vader altijd naar die wedstrijden ging. Op een dag vroeg hij me om eens mee te gaan. Ik wist niet wat ik moest verwachten en ging eigenlijk ook meer mee voor hem, dan voor mezelf. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Het was 22 september 1985 en omdat ik in een rolstoel zit, mocht ik op de sintelbaan staan. Ik mocht via de spelerstunnel naar binnen, dat was erg indrukwekkend. Tijdens de wedstrijd kon ik precies horen wat de spelers tegen elkaar zeiden. Toen ben ik besmet geraakt. Die hele entourage liet me niet meer los.’
Samen
‘Vanaf dat moment ben ik naar bijna iedere thuiswedstrijd geweest. In al die tijd heb ik misschien vier wedstrijden gemist, meer zal het niet zijn. Vroeger ging ik ook veel naar uitwedstrijden, samen met Wim, mijn beste vriend. We kenden elkaar van school en hij zat ook in een rolstoel. FC Den Bosch speelde toen nog frequent in de Eredivisie. Bij verlies was het dan echt drama op school. Zijn vader had een bus waar we allebei in konden, met wagen en al. Zo zijn we in ’91 bij de bekerfinale tegen Feyenoord geweest in De Kuip. Zaten we daar met z’n tweeën op de eerste rang, dat zal ik nooit meer vergeten. Wim is er nu niet meer, hij is aan de gevolgen van zijn spierziekte overleden. Hij was pas 24. Daarna nam mijn vader me nog weleens mee naar een uitwedstrijd, maar dat hield ook op toen hij ziek werd.’
Met de pet rond
‘In 2004 heb ik ook mijn moeder verloren. Ze had kanker. Op het forum van de fanclub werd daar nogal eens mee gescholden als Den Bosch een slechte wedstrijd had gespeeld. Je weet, een Bosschenaar doet niks als mauwen, dus ik mauwde terug. Ik plaatste een bericht op het forum om iedereen erop te wijzen dat het kwetsend kan zijn voor anderen. Ik vertelde mijn verhaal en dat werd opgepikt door Tark, De Witte en Oude Garde, bekende supporters van de club. Zij zijn toen in supporterscafé ‘t Zonneke met de pet rondgegaan. Met dat geld hebben ze een supportersbus met lift gehuurd zodat ik mee kon naar de laatste uitwedstrijd van dat seizoen.’
Mooiste dag
‘Dat was en is de mooiste dag van mijn leven. Ik was al ontzettend blij dat ik weer eens naar een uitwedstrijd kon. Maar toen we aankwamen, bleek dat ze een heel vip-arrangement voor me geregeld hadden. Ik zat in de businessclub met Alfons Groenendijk (trainer, red.) en toen de warming-up gaande was, moest ik ineens naar het veld komen. Ik mocht de opstelling voorlezen. Ik was echt super zenuwachtig, maar het ging goed. De FC Den Bosch supporters scandeerden mijn naam door het stadion: ‘Heintje is erbij! Heintje is een Bosschenaar!’ Dat zal ik nooit meer vergeten.
Kijk, een thuiswedstrijd is mooi. Maar met z’n allen de ploeg steunen bij een uitwedstrijd, dat heeft iets magisch. En ik was een van hen. Net voor de wedstrijd kreeg ik van alle spelers een high-five en na afloop kreeg ik van Jan van Grinsven (assistent-trainer, red.) een shirt met alle handtekeningen. Het was een geweldige dag en met alle pers die er op af kwam, stond Den Bosch weer eens positief op de kaart. Die dag ben ik ook lid geworden van de supportersclub. Als ik nu mee wil naar een uitwedstrijd dan moet ik dat op tijd aangeven. Zij regelen dan een supportersbus met lift. Ik moet dan wel zelf naar het stadion komen. Maar als we weer thuiskomen, zetten ze me met z’n allen weer thuis af. Die grote bus hier voor de deur... Zie je het al voor je?’
Imago
Ze doen zo ontzettend veel voor me. Daarom vind ik het ook zo erg dat FC Den Bosch een naam heeft. Er is een kleine groep supporters die het voor de rest verziekt. Tijdens de wedstrijd met AZ hebben zij ons met die oerwoudgeluiden wereldwijd te kijk gezet! Dat heeft me heel veel pijn gedaan. Ik heb daar om gehuild, dat mag je best weten. Heel veel mensen zijn bezig om de club positief op de kaart te zetten en dan zijn er een aantal randdebielen die het keer op keer verpesten. Die club is mijn alles en dat ga je niet kapot maken. Ik hoop dat het lukt om dat slechte imago van ons af te schudden, want dat hebben we verdiend.’
Toekomst
Voor de toekomst hoop ik dat FC Den Bosch een stabiele, organisatorisch goede en sterke Eredivisie-club wordt. Ze moeten financieel gezond worden. We hebben een hele goede jeugdopleiding, maar de beste spelers moeten we in de etalage zetten om te overleven. Daar hebben we zelf dus niks aan. Om alles financieel op orde te krijgen hebben we tijd nodig. Ik weet niet of die er is, maar we doen wat we kunnen. Ik heb bijvoorbeeld ook een aandeel in de club. Alle kleine beetjes helpen... Ik zeg altijd: ‘FC Den Bosch ‘till I die’. En zo is het ook. Als ik niet meer naar wedstrijden zou kunnen gaan dan zou ik in een enorm zwart gat vallen. Gelukkig gaat het met de club langzaamaan de goede kant op. En ik? Met de hulp van medesupporters hoor ik er helemaal bij. Iets mooiers dan dat is er niet.’
Bron: Renée Conradi