Column: De ballen van Kaiser
17 oktober 2013 om 12:19
Wij als supporters vinden dat we overal kritiek op mogen hebben. Als een speler van nog geen twintig jaar even niet weet wat hij met de bal moet doen en deze achteruit speelt naar de keeper, vinden wij dat we mogen fluiten en die jongen uit mogen schelden.
Als een trainer het team niet aan de praat krijgt, vinden wij dat we mogen schreeuwen dat hij “op moet rotten”.
En terecht! Stiekem kan ik er nog wel van genieten ook. Het “Schaam je kapot” dat tegen Achilles ’29, een paar minuten voor tijd, over een vrijwel lege M-side galmde, was zo dramatisch dat het juist weer mooi werd. Liever had ik natuurlijk dat het “Leve de lol” klonk, maar zolang als deze misère duurt, moeten we er maar het beste van maken en er lekker op los vloeken.
Daarentegen wanen wij, supporters, onszelf onschendbaar. Als de trainer reageert op ons “rot op” door na afloop naar de tribune te lopen, te klappen en een keer te zwaaien, is de wereld te klein en “moet die gek ons niet lopen provoceren”. Toen ik gisteravond ook nog eens de dooddoener “want wij betalen je salaris” las, moest ik diep van binnen een beetje huilen.
Net zo zeer als dat ik er weinig van begreep dat een aantal het de spelers kwalijk nam dat ze na afloop van de wedstrijd tegen Achilles ’29 ons niet kwamen bedanken. Vroeger werd er een ereronde gelopen na een mooie overwinning, maar vandaag de dag lijkt iedere wedstrijd afgesloten te moeten worden met een wanhopige zoektocht naar een greintje erkenning. Even lekker klappen naar elkaar; een natte, misplaatste bedoeling.
Net zo misselijkmakend als dat na iedere wissel iedereen op de bank een handje moet krijgen, ongeacht of de zojuist gewisselde speler een goede wedstrijd speelde of niet.
Ik vond het eigenlijk juist wel stoer, dat Kaiser na afloop nog even naar de supporters toe liep. Het is niet niks als er een paar honderd man roepen dat je ontslag moet nemen. Lees het boek van Marcel van Roosmalen over Theo Bos maar eens. Eén van de eerste voorvallen waar de vrouw van Theo, Marieke, aan moet denken bij onze club, is dat we “Theo rot op” zongen. Terwijl wij dat zelf waarschijnlijk al lang en breed weer vergeten zijn en vooral de mooie momenten onder zijn leiding koesteren.
Het publiek na zo’n wedstrijd als afgelopen maandag nog een extra kans geven om je uit te kafferen, getuigt van ballen. En als er iets is dat we op het moment nodig hebben, zijn het wel ballen. We zijn niet zo slecht als we nu denken dat we zijn. Er zijn alleen te veel spelers die hun ballen niet durven te tonen, nu het even tegen zit.
Wij supporters moeten ons niet roomser dan de paus wanen. Fel reageren op hetgeen er op het veld gebeurd is prima, als dat af en toe iets over het randje gaat heb ik er persoonlijk niet zo’n probleem mee, maar dan moeten we niet verwachten dat iedereen wel vrolijk blijft tegenover ons.
Als je zestien euro betaalt voor een kaartje en vervolgens een zaadpot als afgelopen maandag voorgeschoteld krijgt, kan ik goed snappen dat je daar flink de pee over in hebt. Maar er is nog nooit iemand geweest die van tevoren al wist dat hij een kaartje had gekocht voor een wervelende voetbalshow. Een soort bedrijfsrisico, dat op dit moment bij FC Den Bosch helaas even wat groter is dan normaal.
We zullen het toch nog minimaal zo´n acht maanden met elkaar moeten doen. De directie zal de trainer niet ontslaan en Kaiser zal zelf ook geen ontslag nemen, al roepen we nog zo hard.
Bron: FCDBFans / Razende Reporter