Column: In de nepsjeiks schuilt hoop
11 december 2013 om 13:15
Het pubertelevisieprogramma Pownews had twee acteurs ingehuurd die net deden alsof ze Arabische sjeiks waren, vastbesloten om minimaal dertig miljoen euro te investeren in de roemruchte club van Fredje van der Hoorn. De grap slaagde glorieus.
Dat was te danken aan de aartsnaïeve FC Den Bosch-medewerkers Guido en Willem, die met open ogen in de val liepen, maar vooral aan de twee nepsjeiks zelf. Die leken namelijk op van alles, behalve op twee sjeiks.
Sterker, vermoedelijk betrof het hier de slechtst lijkende sjeiks sinds carnaval 1997, toen mijn ome Wim een laken over zijn hoofd trok en een snorretje op zijn gezicht tekende. Rij vanmiddag nog naar feestartikelenwinkel Sep in Roosendaal en u vindt een betere nepsjeik-outfit dan die twee knakkers van Pownews.
Online bestellen kan ook, voor slechts 44,95 euro.
Het fenomeen nepsjeik bestaat al vrij lang. Al in 1999 lieten twee clubbazen van Newcastle United zich foppen door een nepsjeik van News of the World, die het duo gezellig meenam naar een hoerentent in Marbella - en die de twee mannen de vreselijkste dingen liet zeggen over vrouwen en voetbalsupporters.
De nepsjeik bleek een onuitroeibaar typetje. In ieder achterlijk Japans vrouwtje met een bril vermoeden we Wendy van Dijk, maar door nepsjeiks laten we ons blijkbaar nog steeds graag foppen, want in de nepsjeik schuilt hoop en verwachting.
Sven-Göran Eriksson ging ook ooit de mist in als bondscoach van Engeland. Voetballer John Fashanu en snookeraar John Higgins bleken omkoopbaar in het bijzijn van de nepsjeik. Een compleet Pakistaans cricketschandaal werd blootgelegd - en afgelopen week sloeg de nepsjeik weer toe in Engeland, waar profvoetballer Sam Sodje werd ontmaskerd als spil in een grote omkoopzaak.
In al die gevallen was de nepsjeik steeds dezelfde man: Mazher Mahmood, een Engels/Pakistaanse undercoverjournalist met een diepgewortelde voorkeur voor verkleedpartijtjes. Mahmood gaat uiterst secuur te werk bij zijn operaties, geholpen door de modernste apparatuur en een veelkoppig redactieteam. Zijn uiterlijk wordt al jarenlang strikt afgeschermd.
Pownews daarentegen pakte het lekker houtje-touwtje aan - en gelukkig maar. Niet alleen waren de nepsjeiks erg beroerd verkleed, ze waren hooguit een jaar of 19, wat relatief gezien erg jong is voor een beetje oliesjeik. Er was bovendien iets vreemds aan de hand met hun accent, dat eerder Oost-Scandinavisch klonk dan Arabisch.
Enfin, schaden deed het niet.
Gretig knikte 'commercieel medewerker' Guido van ja op elk quasi-Arabisch aanbod. Je zag de hunkering in zijn ogen, want plots lag de Champions League binnen handbereik, ver weg van die vermaledijde Jupiler League. Zo hartstochtelijk hoopte Guido op eeuwige glorie voor FC Den Bosch, dat hij bereid was er zijn leven voor te geven - en desnoods ook de clubnaam.
Dat was stuitend en ongelooflijk, maar ergens ook aandoenlijk. Zo diep is FC Den Bosch blijkbaar weggezakt in de voetbalpoel van ellende, dat het bereid is zijn ziel te verkopen aan een beroerd uitgedoste sjeik in een donkere hotelkamer.
Ik heb vanochtend diep na zitten denken hoe het nu verder moet met FC Den Bosch, en volgens mij is er maar één oplossing. Huilend een echte sjeik bellen - en dan maar bidden dat hij opneemt.
Bron: AD.nl (Sjoerd Mossou)