Zieke Judith wil bruisend afscheid nemen
20 december 2007 om 15:16
Toen Ruud van Nistelrooij nog in Engeland speelde, wilde Judith Strik hem met haar vriend Bram al opzoeken. "Maar toen was ik ook ziek", vertelt de 27-jarige Geffense. Ze leek vijf jaar geleden de kanker de baas te zijn, maar dit jaar dook de ziekte opnieuw op.
Sinds vijf weken weet Strik dat ze ongeneeslijk ziek is. Via de vader van oud-Geffenaar Van Nistelrooij ('mijn zus was vriendin met zijn zus, dat hielp ook') werd er een vierdaagse reis met een wedstrijdbezoek aan zijn huidige club Real Madrid geregeld voor de twee voetbalfans. "Ruud is toch onze dorpsheld. Hij heeft ons in Madrid, met zijn vrouw Leontien, onder z'n hoede genomen. Het contact was zo amicaal, dat we niet eens tijd hebben genomen om samen op de foto te gaan." Geen nood, fotografen zat in het stadion. Die legden vast hoe de voetballer van het Nederlands elftal na de wedstrijd op haar af kwam en haar zijn wedstrijdshirt overhandigde.
"Ik was aan het filmen en riep nog zo mooi: 'Oe, hij komt deze kant op!' De Ultras, dat is de harde kern voetbalfans van Madrid, riepen eerst Ruuds naam en begonnen, toen hij gebaarde dat zijn shirt voor mij was, heel hard te klappen en te juichen. Dat was echt een magisch moment." Inmiddels hangt het shirt in de kamer en heeft Van Nistelrooij het voorzien van zijn handtekening en de tekst: 'Voor Judith, je bent geweldig, heel veel liefs'. Strik was voor eventjes groot nieuws in Spanje. "Ik heb met het shirt geposeerd voor de fotografen, zag mezelf terug in een sportkrant en op televisie. De reis naar Madrid heeft mij en Bram enorm goed gedaan."
Ruud van Nistelrooij geeft Judith Strik zijn Real-shirt in het Santiago Bernabéu-stadion
(foto Felix Ordonez/Reuters)
Tijd om over haar uitvaart na te denken, is er nog niet geweest. "Ik wil het wel gaan regelen. Zelf het scenario schrijven, want ik wil geen standaarduitvaart. De mensen zullen best verdrietig zijn als ze naar huis gaan, maar ik wil wel dat ze kunnen zeggen: 'Ja, zo was Judith'. Het geeft rust als ik weet dat het op mijn manier gebeurt, maar ook dat de familie het niet hoeft te regelen."
Judith Strik leeft, sinds ze weet dat ze ongeneeslijk ziek is, vooral van oppepper naar oppepper. Zo bruisend als ze altijd in het leven stond, zo intens wil de 27-jarige Geffense haar laatste levensfase beleven. Ja, ook naar de komende feestdagen kijkt ze uit, al zijn het wellicht haar laatste."
Mensen vragen me of ik er tegenop zie. Nee. Als ik bij alles moet denken 'dit is misschien wel de laatste keer dat ik het meemaak', dan schiet ik daar niks mee op. Ik geniet liever van de mooie dingen. En daar horen de feestdagen ook bij."
Strik, wonend boven Creativos reclame & events, het bedrijf van haarzelf en vriend Bram, weet nog maar vijf weken dat ze ongeneeslijk ziek is. "Toen ik het hoorde, zat ik op bed. Terwijl er om mij heen mensen begonnen te huilen, drong bij mij het besef niet door. Eerlijk gezegd besef ik het nog steeds niet echt. Ik kan ook niet zeggen dat ik boos ben. Ik wil me vooral focussen op de leuke dingen. Daar heb ik wel invloed op."
Het Rhapdomyosarcoom, een vorm van kinderkanker die ook in de zeldzame gevallen dat hij bij volwassenen opduikt zeer agressief is, openbaarde zich vijf jaar geleden voor het eerst. Strik dacht dat ze last had van een onwillige verstandskies. Die werd, samen met nog drie tanden, getrokken. "De pijn bleek uiteindelijk te komen van een tumor in mijn wang. Die was op een gegeven moment negen bij negen centimeter groot."
Met zes chemokuren van vijf dagen en 32 bestralingen werd de tumor de kop ingedrukt. "Ik kon twee maanden niet praten, ben door het oog van de naald gekropen. Op advies van de arts wist ik vooraf niet wat de kans op genezing was. Ik heb er later nog wel naar gevraagd. Die kans bleek minder dan vijf procent."
De jaren daarna pakte de Geffense haar leventje weer op. Ze werkte, tot een reorganisatie haar eerder dit jaar op een zijspoor zette, parttime bij betaald voetbalclub FC Den Bosch, waar ze maatschappelijke activiteiten als schoolbezoeken en de kids club coördineerde. En verder kan ze haar creatieve organisatietalent - Strik was al op jonge leeftijd bezig met het op poten zetten van groepsuitjes en het verrassen van vrienden en familie - kwijt in het eigen Creativos.
"In juli kreeg ik last van mijn schouder. Ik heb een stramme rug, dus ben ik naar de fysiotherapeut gegaan. Dat was een dag nadat ik de open dag van FC Den Bosch had georganiseerd." Maar de fysio hielp niet, antibiotica evenmin. Ook een foto die ze in Oss in het ziekenhuis liet maken, bood geen helderheid. "Op een gegeven moment begon mijn schouder op te zwellen en stuurde mijn arts me naar Nijmegen voor een scan. Ik had nog steeds niet door dat de kanker wel eens terug kon zijn. Was alleen maar blij dat ik al de volgende dag in Nijmegen terecht kon. De mededeling dat ik weer ziek was, kwam totaal onverwacht. Naïef misschien, maar ik voelde me verder goed."
Het eerste wat ze daarna deed, was thuis, op één hoog in Geffen, de deur opengooien. "Het beroerde nieuws delen. Binnen de kortste keren zat er zestig, zeventig man binnen. Ik heb een grote vriendenkring. Ben op mijn best onder de mensen. Dan kan ik het van me af praten. Heb toen nog geroepen 'een bak chips erbij en dan wordt het nog gezellig hier'. Galgenhumor."
'Het wordt kut, maar het komt goed'. De aanvankelijke strijdlust om zich ook dit keer niet te laten kisten door haar ziekte slonk toen bleek dat de chemokuur niet aansloeg. "De tumor was er door vervormd, maar bleef een joekel van acht bij acht centimeter. En omdat ik ook uitzaaiingen in mijn longen heb, kunnen ze me niet meer opereren." Rest alleen nog pijnbestrijding met bestralingen en morfinepleisters. "Ik reageer enorm slecht op chemo en ben bovendien slecht te prikken, dus dat wil ik niet meer. Ik word er alleen maar ziek van en als je ziek bent, ben je niet gelukkig. Daarom wil ik ook niet weten of ik nog meer uitzaaiingen heb. Op dit moment gaat het goed. Mijn onderarm bewegen gaat nog wel, maar de hele arm omhoog lukt niet. Autorijden ook niet en dat is wel balen."
Wie niet beter weet, ziet aan de 27-jarige Strik niet direct af dat ze een dodelijke ziekte met zich meedraagt. Ze draagt een guitige pet en soms een pruik. De Geffense, die de bulk aan kaartjes niet meer kwijt kan op de volgehangen 'waslijnen' in de kamer, babbelt er lustig op los. " Natuurlijk heb ik ook m'n slechte momenten. Ik kan zomaar een huilbui krijgen." Als ze stilstaat bij de mensen die ze achterlaat. "Dat is lastig. Ik moet afscheid nemen van deze wereld, maar daarna ben ík er vanaf. Bram en ik zijn twaalf jaar samen. Ik wil wel dat het eerste halfjaar op de zaak straks geregeld is. Wat dat betreft, ben ik een echte regelmiep."
Hoeveel tijd ze nog heeft, weet Strik niet. "Ik weet ook niet wat er gaat gebeuren. Wel eng hoor. Die laatste weken, daar denk ik zo min mogelijk aan." Liever besteedt ze haar tijd aan het samenstellen van de gastenlijst voor het feest op 11 januari. Zoals ze ook bij de plaatselijke voetbalvereniging Nooit Gedacht en carnavalsclub Tutjewup van alles mee op touw zette. Inhoudelijk heeft het 'feestbeest' zoals ze wordt genoemd, niks over de happening te zeggen. "Behalve dat ik niet wil dat het een afscheidsfeest wordt, maar een feest om de mooie dingen van het leven te vieren. De vriendengroep die het feest organiseert, bestaat uit een man of 25, 30. Het is machtig om te zien dat ze het samen oppakken."
Via de Stichting Daniëlle, die ondersteuning biedt bij laatste wensen van ongeneeslijk zieke kankerpatiënten tussen 18 en 28 jaar, komt er een bijdrage binnen. "Samen met een mooi bedrag van Heel Holland Helpt van RTL4 kan het een mooi feestje worden dus."
Een kleine week eerder, op 5 januari om 14.00 uur, komt de selectie van FC Den Bosch naar Geffen om een wedstrijd tegen Nooit Gedacht - met een broer en twee neven van Strik - te spelen. "Twee clubs, één fan, staat er op het affiche en zo is het. De opbrengst gaat naar het KWF-fonds."
Komende zaterdag trouwt de enige zus van vriend Bram en voor eind januari staat er een zonvakantie met pa en ma en haar drie zussen en broer met aanhang gepland. "De hele periode die komt, is tegelijkertijd raar en bijzonder. Gaaf dat het allemaal kan. Dat geeft me een warm gevoel. Ik wil niet dat mijn leven als een nachtkaarsje uit gaat, ik wil vuurwerk. Mensen wijzen me erop dat ik het door mijn levenshouding zelf zo voor elkaar heb gebokst. Heb ik nooit zo bij stilgestaan. Ik stuur nu steeds mailtjes rond om te laten weten hoe het gaat. Daarop hoor ik dat mensen vinden dat die kracht en positiviteit uitstralen."
De kring ontvangers dijt steeds verder uit, omdat de mailtjes ook doorgestuurd worden. "Soms moet ik echt nadenken wie me terugmailt. Voor mij is het een manier om dingen van me af te schrijven, terwijl ik merk dat de mailtjes het voor anderen makkelijker maken om te reageren. Zo verontschuldigde iemand zich voor het feit dat-ie op straat was weggedoken in plaats van 'hoi' te zeggen. Ik begrijp 't wel. Niet iedereen gaat er op dezelfde manier mee om. Ik ben nu eenmaal een Alice in Wonderland-positivo. Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Mooi strijdplan."
Bron: Brabants Dagblad